Lalenin Bahçesi

Bir kırmızı Lale işte.
Kitap okumayı, sohbeti, sinemayı, İstanbul'u ille de Üsküdar'ı sever. Olmazsa olmazları ailesi, Zuz, Cancan ve denizdir.
Çok şiir okumaz ama okursa Atilla İLHAN ve Orhan VELİ okur. Paylaşmazsa görmüş gibi okumuş gibi hissetmez kendini...

30 Kasım 2010 Salı

Anılarla

Leylak Dalıcım bir ödev verdi daha doğrusu 'eşyalar ve onların bize hatırlattıkları ve hissettirdikleri" konulu bir mim... Fakat bu Mim'in konusuyla mı? yazanlarla mı ? ilgili bilemedim çok güzel hikayeler çıktı... Hatta bir yerde toplansa mı? diye bile düşündüm...

Mimi alınca düşündüm, biz bu eve altı yıl önce geldik... Taşındığımız ev , çok güzel anılara eşlik etmişti ama en büyük tanıklığı Annemin altı yıl süren hastalık sürecine ve O'nu kaybedişimize oldu...(Çünkü Annem hastalığını takip eden bu altı yıl süresince bizim ev de kaldı)...Sanki tüm eşyalar o hastalık sürecini hatırlattı bize... Bu eve gelirken en başta Zuz ve Kocamla oturup hiç bir şeyi götürmemeye karar verdik... Evlenecek bir kaç kişi ve Belediye'nin Beyaz Masası arasında eşyaları pay ettik... O yüzden bu evde anılar yeniden yazılıyor...


Yalnız bu vazo, bizim aile oluşumuzun ilk günlerinde alınmıştır.Antalya ve Pamukkale de balayımızın ilk günlerini geçirdikten sonra hadi bir de İzmir yapıp evimize öyle gidelim demiştik, daha iki haftalık çiçeği burnunda evliler olarak... Dört yıl boyunca, İstanbul' da gitmedik tiyatro sinema,konser, restoran annemin deyimiyle çıkmadık ağaç tepesi, basmadık taş bırakmayan biz değildik sanki gibi uzunca da bir balayı gezisi düzenlemiştik... Kadın artık evlenip gidin sokaklarda aç köpekleri doyurucam diye adaklar adarken evlenivermiştik... Kış ortası... Neyse gelelim İzmir bölümüne... İzmir, Alsancak'da yürürken benim gözüme Kütahya Çinileri satan bir dükkan ilişti. Meğer orası dükkan değil, bir showroom gibi bir şeymiş... Vitrindekilerde kolleksiyon parçaları... Çok beğendiğimi gören o çok zarif bayan, bunlar satılık değil ama çok arzu ederseniz ve bir hafta beklerseniz size yaptırabilirim dedi...Biz de o akşam İstanbul'a döndüğümüzü söyledik, işte yeni evli olduğumuzu , balayında olduğumuzu falan konuştuk... Çıktık oradan... ama ikimizinde içinde kaldı vazo, biraz yürümüştük ki, kadıncağız arkamızdan koşturuyo baktık ki... ben bi tuhaf oldum dedi...alın bu vazoyu siz... Biz şaşkın ve sevinçli tabi... Sonunda vazoya sahip olduk... Tam 29 yıldır bizimle... Bir yere giderken yeri benim kucağımdır. Ta ilk günden beri yolculuklarını benim kucağımda yapar:)) Kimi zaman, özel günlerde şık bir örtü üzerinde bazen de böyle günlük bir dokuma örtü üstünde ama hep aynı yerinde arzı endam eyler... İçindeki Laleler de Zuz'un bir İngiltere seyehati sırasında Londra'dan bir sanatçı tarafından yapılmış , satın alınıp bana hediye eylenmiştir... Onlar da tamamen ahşap oyma el işciliğidir... Zuz hem getirmiş hem kendime alamadım diye hayıflanıp gözü kalmıştır... İkisi de birbirine pek yakışmıştır...

Umarım görevimi başarıyla ifa etmişimdir Leylak Dalıcım...

12 yorum:

  1. Ayıbettin Lalecim nasıl beğenmem, sen yazarsın da kötü mü olur hiç. Teşekkürler ayrıca çok güzel bir anıydı. Gerçekten bunları bir yerde toplamak lazım.
    Güzel bir gün dileğiyle...

    YanıtlayınSil
  2. Günlük telaşe içerisinde gözümüze çarpmayan ama bir çok detayı ve anıyı barındıran eşyalar.ne güzel anlatmışsınız işte iyi olmuş...
    Satıcı kadın ne hissetti acaba?
    'ben bi tuhaf oldum'la neyi kastetti?onu merak ettim niyeyse?:)nice 29'larınız olsun Lale ablacım.

    YanıtlayınSil
  3. Ne kadar güzel bir anı bu kankimmmm,
    Yıllar çabucak geçip gidiyor,
    Önemli olan nasıl geçirdiğimiz hangi anılar biriktirdiğimiz değil mi?
    canım benim sen hazine sandığı gibisin,
    Her açıldığında içinden neler çıkacağını bilmek imkansız
    Mutlu günler diliyorum sana

    YanıtlayınSil
  4. Bu mim bana eşyalarımızın içinde bir dolu anı saklı olduğun fark ettirdi Lale'cim, kalemine sağlık:)

    YanıtlayınSil
  5. Sevgili Lale'm,
    Bir ödev de benden, seveceğini biliyorum. Bloguma davetlisin canım...

    YanıtlayınSil
  6. Öyle ya,
    vazolar sadece çiçekler içindir..
    Güzel bir anıydı,annenizin eşyalarını pay ediş şekliniz ne güzel.Nur içinde yatsın.
    bir yirmi dokuz sene sonra yeniden yazman ve okumam dileğiyle..
    çok öptüm sevgiyle...

    YanıtlayınSil
  7. Merhabe Lale,
    Yeni kesfettim blogunu ve zevkkkle okuyorum..Takipteyim...
    Bu arada galıba ordulusun bende anne tarafından orduluyum..
    Mis gıbı aksam sefaları,karalahana corbaları..

    YanıtlayınSil
  8. Laleciğim, uzun süre ara verince kitap mimini daha önce yazdığını atlamışım. Yazmayan bir başka arkadaşı mimledim. Bilgin olsun. İlgin için teşekkürler...

    YanıtlayınSil
  9. Siz o vazoyu yanınızdan, kucağınızdan hiç ayırmayın.
    Umarım daha nice güzel mutlu günlerinizin eşlikçisi olur.
    İç açan, insana keyif veren bir yazıydı.
    Sevgilerimle...

    YanıtlayınSil
  10. Lalecim çok güzel ifa etmişsin :)canım benim.Çok keyifli ve güzel bir anısı varmış vazonun..daha nice 29 yılların olsun güzel anılarla,çoook öpüyorum.

    YanıtlayınSil
  11. Daha nice güzel anılarınızı biriktireceğiniz uzun yıllar diliyorum.Aslında eşyalarla birlikte olmasakta anıları hep bizimle kalıyor.Annenize bende dualarımı yolluyorum.Sevgiler

    YanıtlayınSil
  12. Anılar güzel ama sen anlatınca dahada güzel oluyor abla:))

    YanıtlayınSil

içinizden geldiği gibi yorumlayın ama unutmayın ki keser döner sap döner gün gelir hesap döner:))