Bu kitaptan,konusundan size bir kaç kez söz ettim ama son günlerde okuduğum en dişe dokunur kitap olduğu için öylece es geçip gidemedim...İstedim ki,biraz daha yer vereyim. Bernardo Luini, Leonardo da Vinci'nin gölgesinde yeterince kalmış, onun yaptığı çok şey zaten ustası yaptı sanılmış, Mimar Sinan'ın Selimiye Camii, sütunlarından birine sakladığı ters lale gibi,Luini'nin de klisedeki fresklerde kullandığı Yahudi çocuğun saçlarını,onun başka bir dinden olduğunu vurgulamak için kırmızı yapar,Yoksa,bir hristiyan ibadethanesinde onun yüzünü kullanarak ona haksızlık yaptığını düşünecekti...Koca Sinan'da lale bahçesini,cami için vermekte aksilik çıkaran kadının aksiliğine böyle ters lale ile cevap vermişti...Bu benzer yaklaşım, bana çok ilginç geldi...
Ve o eşsiz Ameretto likörünün yapılış hikayesini nereden bilecektim,hem de o tat bulunurken geçirilen aşamaları,ve bir aşkın karşılığı olduğunu...Yediğimiz bir çok pastanın sosunda bu likör olduğunu...Mahalledeki pastanede değil tabi:))
Bu kitapta ayrıca Rönesans İtalyasında, Yahudilerin yaşamına da büyük yer verilmiş...Kitapta birbirinden bağımsız gelişen iki hikaye öyle sürpriz bir şekilde birbirine bağlanıyor ki,bu kitaba ayrı bir tat veriyor... Ama ben kaçın kurrasıyım,okuduğum tüm polisiyelerde katilin uşak olduğunu şıp diye anlarım. Bunda da nerede bağlayacağını tamam hemen kestiremedim ama en azından bir şeyi şıp diye anladım:))
Dostluk,aşk,sevgi,ihanet, sadakat,sanat herşey harman olmuş,bu kitapta önümüze gelmiş.
Bu kitabı tavsiye ettiğim kitaplar arasına rahatlıkla koyabilirsiniz...
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
Yazmadık da peki bilmiyormuyuz... Seyrediyoruz tamam da seyrettiğimiz şeyden memnun değiliz... Yaralandık yine,yandık yine...Hiçbir şey olmamış gibi davranınca olmamış mı? oluyor gerçekten de...Aynı ''uykuya kaçış sendromu'' gibi...Kral çıplak gördük artık...
